1. Home
  2. Jongerenmonitor

Jongerenmonitor

Een moment geduld a.u.b. uw gegevens worden opgehaald

"IK VIND DAT AF EN TOE EEN KLAP KRIJGEN VAN JE OUDERS NORMAAL IS"

Deze vraag leverde veel discussie op! We zien dat 71% van jullie het niet normaal vindt om af en toe een klap te krijgen van hun ouders. Daar zijn we heel blij mee! Want wij vinden het ook niet normaal dat kinderen geslagen worden, en al helemaal niet door hun ouders! Dat mag trouwens ook helemaal niet volgens de wet, want we hebben in Nederland sinds 2007 een wet die elk geweld in de opvoeding afkeurt. Zelfs een ‘corrigerende tik’ wordt hiermee dus afgekeurd. 

Deze corrigerende tik zorgde voor veel discussie onder jullie. Sommigen gaven aan zelf vroeger zo’n tik te hebben gekregen, en dat hier niets mis mee is. Ook gaven sommigen aan dat de jeugd van tegenwoordig misschien wat meer respect zou leren als ze eens wat vaker een tik of klap zouden krijgen. Anderen waren het hier helemaal niet mee eens, en reageerden dat zelfs een tik al een vorm van geweld is. Zij gaven aan dat je gezag ook op een andere manier kunt uitstralen, en zo kinderen op een andere manier respect kan bijbrengen.

Ook wij vinden het belangrijk dat geweld tegen kinderen stopt, en hopen daarom dat binnenkort niemand het nog normaal vindt dat een kind een klap krijgt van zijn ouders. Dat is gewoon een recht dat ieder kind heeft. Daarom is het ook opgenomen in het VN verdrag over de rechten van het kind. Benieuwd welke rechten kinderen nog meer hebben? Kijk dan eens hier: http://www.kinderrechten.nl/kinderrecht/alle-kinderrechten/

"één op de zes volwassenen heeft wel eens kindermishandeling gezien, maar deed daar niets mee"

Het antwoord is waar! 87% van jullie had dit juist. Inderdaad  één op de zes volwassenen deed niets terwijl ze kindermishandeling herkend hadden. Bij de Jongerentaskforce vinden wij het erg dat zoveel volwassenen hier niets mee doen, want het is voor een kind erg moeilijk om zelf hulp te zoeken. Bijvoorbeeld doordat ze zich schamen, of bang zijn voor de consequenties. Zij hebben dus juist de hulp van een ander nodig. Natuurlijk hoef je niet per se volwassen te zijn om een kind te helpen, ook als jongere kan dat. Het kan best moeilijk zijn om te weten wat er echt bij iemand thuis afspeelt. Het is daarom belangrijk om zoiets bespreekbaar te maken met je vrienden, en gewoon eens te vragen hoe het thuis gaat. Ook is het dan natuurlijk belangrijk om te weten wat je moet doen als je denkt dat er bij iemand thuis sprake is van kindermishandeling.

En jij? Weet jij wat je kan doen als je vermoedt dat een kind thuis geslagen of verwaarloosd wordt? Je kan natuurlijk altijd eens met het kind of de ouders zelf praten, ze een luisterend oor bieden, en ondersteunen waar mogelijk. Je kan ook gratis en anoniem bellen met Veilig Thuis. Je hoeft niet meteen een melding te maken en er wordt dus niet meteen een onderzoek uitgevoerd. Ze geven je gewoon advies over wat je zou kunnen doen. Maar er zijn ook nog andere dingen die je bij een vermoeden van kindermishandeling kunt doen, zoals je vermoedens bespreken met andere volwassenen (bijvoorbeeld een docent), of bellen met een hulplijn (zoals de Kindertelefoon). 

"ik ken een kind dat thuis geslagen of verwaarloosd wordt"

De percentages lagen deze keer veel dichter bij elkaar. 60% van jullie aan dat je geen kind kent die thuis geslagen of verwaarloosd wordt. Maar er zijn in totaal zoveel mishandelde en verwaarloosde kinderen in Nederland dat eigenlijk iedereen wel iemand kent of iemand in zijn omgeving heeft die slachtoffer is of was van kindermishandeling. Misschien ben je je er niet van bewust, maar mishandeling komt in alle lagen van de bevolking voor, of je nu arm of rijk bent, in de stad of op het platteland woont, kindermishandeling kan overal voorkomen. Het is natuurlijk moeilijk om te herkennen en kinderen praten hier zelf ook niet snel over.  

Dat er inderdaad veel kinderen zijn die dit meemaken bleek wel weer uit ons laatste onderzoek ‘Ik heb al veel meegemaakt’. Hier zei een kwart van de 11- en 12 jarigen dat zij thuis mishandeld of verwaarloosd worden. Dat zijn ontzettend veel kinderen. Té veel kinderen! Helaas stopt geweld of verwaarlozing niet vanzelf. Daarom is het ook zo belangrijk dat we signalen van kindermishandeling beter leren te herkennen. 

Voor wat beknopte tips over signalen van kindermishandeling kun je kijken op https://www.vooreenveiligthuis.nl/vraag-en-antwoord

Wil je graag een uitgebreide lijst met leeftijdsspecifieke signalen van kindermishandeling, neem dan eens een kijkje op de site van het NJI: http://www.nji.nl/Kindermishandeling-Praktijk-Instrumenten 

Zorg ook dat je open staat voor de signalen van kindermishandeling. Als je het gevoel hebt dat er iets niet goed zit, dan is dat vaak ook zo. Waarschijnlijk ben je ook niet de enige die dit ziet, maar misschien ben je wel de eerste die er wat mee doet. Maar wat kun je dan doen? 

Bij een vermoeden van kindermishandeling kun je met het kind of de ouders zelf praten. Vaak komt kindermishandeling door een gevoel van onmacht, en door er te zijn voor een gezin of door een luisterend oor te bieden kun je hen al helpen. Ook kun je (anoniem) met Veilig Thuis bellen. Zij bespreken dan de situatie met je en adviseren je over de volgende stappen die je kunt nemen. Ook is er speciaal voor kinderen die in vertrouwen willen praten de Kindertelefoon. Je kan gratis met hen bellen of chatten.

 

"als een vriend(IN) VAN MIJ HET THUIS MOEILIJK HEEFT PRAAT IK HIEROVER MET:"

84% van jullie geeft  aan er met een ander over te praten. Ook best logisch, want het kan natuurlijk best wel zwaar zijn als je er met niemand over zou praten. 54% van jullie geeft aan hierover met je leerkracht, ouders, of professionele instantie te praten. Dat is heel goed want op deze manier betrek je er een volwassene bij die jouw vriend(in) zou kunnen helpen. Het is natuurlijk wel belangrijk dat je dit ook met je vriend(in) bespreekt, zodat je niet zijn/haar vertrouwen beschaamd! Dat bleek ook een belangrijke reden voor jullie te zijn om er met niemand over te praten: je wil niet achter de rug van je vriend(in) over hem of haar praten. Als je vriend(in) niet wil dat je er met een ander over praat moet je ook goed kijken waarom hij/zij dit niet wil, en of hij/zij er misschien samen met jou met een volwassenen over wil praten. Het belangrijkste is dat je laat merken dat hij/zij hier niet alleen in staat en dat je er voor ‘m bent!  

Heb jij weleens deze situatie meegemaakt dat je weet dat het bij een vriend(in) niet goed gaat? Heb je er met iemand over gepraat of heb je zelf hulp geboden? Laat het ons weten in een comment.

"IK HEB HET GEVOEL DAT DE POLITIEK MIJN MENING ALS JONGERE BELANGRIJK VINDT" 

Helaas zien we dat veel van jullie, 85%, het gevoel heeft dat de politiek zijn/haar mening als jongere niet belangrijk vindt. Dit was ook al te zien aan het feit dat er dit jaar minder jongeren tussen de 18-25 jaar gestemd hebben tijdens Tweede Kamer verkiezingen dan in 2012.  Dat terwijl er dit jaar veel dingen gedaan zijn om de politiek interessanter te maken voor jongeren. Zo heeft de NPO een speciale stemwijzer voor jongeren gemaakt om jongeren te helpen met kiezen, kwamen politici langs bij middelbare scholen, gingen politici vloggen, en richtte presentator Tim Hofman De Stembus op (een campagne waarin jongeren worden opgeroepen om te gaan stemmen, en waarin politici opgeroepen worden om hun partijprogramma begrijpelijk te maken voor jongeren). We vinden het dan ook erg dat de meerderheid van de jongeren nog steeds het gevoel heeft dat de politiek de mening van jongeren niet belangrijk vindt.

Sommigen van jullie gaven aan dat je het gevoel hebt dat politici enkel luisteren als ze je 'nodig' hebben. Anderen gaven aan dat het per partij kan verschillen, en dat je bij sommige partijen wel het gevoel kan hebben dat ze jouw mening belangrijk vinden en bij anderen niet. Wij vinden het belangrijk dat jongeren het gevoel hebben dat de politiek hun mening belangrijk vindt, want jongeren zijn immers de toekomst! Wij vinden het daarom juist belangrijk dat de stem van jongeren goed gehoord word, en dat er goed geluisterd wordt naar wat wij vinden. We hopen dan ook dat politici zich beter gaan richten op jongeren en ervoor zorgen dat we het gevoel hebben dat onze mening telt!

 

"IK VIND HET EEN GOED IDEE ALS SCHOLEN HUN LEERLINGEN ANONIEM EEN VRAGENLIJST LATEN INVULLEN OVER HET HET THUIS MET HEN GAAT."

En ook deze week weer vele reacties, bedankt! 87% van jullie is het met deze stelling eens. Ook wij bij de Jongerentaskforce denken dat het een heel goed idee is om leerlingen een vragenlijst te laten invullen over hoe het met hen thuis gaat. Kinderen vullen ieder jaar sowieso al een vragenlijst in over hoe veilig ze zich op school voelen. Het lijkt ons vanzelfsprekend dat je ook je mening mag geven over hoe veilig je je thuis voelt, want dit heeft waarschijnlijk wel invloed over hoe je je op school voelt of gedraagt.

We zagen wel dat sommige van jullie twijfels hebben bij een anonieme vragenlijst, omdat een leerkracht dan bij heftige verhalen niet weet over welke leerlingen dit gaat. De reden waarom we een anonieme vragenlijst willen is omdat we verwachten dat leerlingen dan eerder geneigd zijn om een eerlijk antwoord te geven dan wanneer de leraar meteen weet wie welke antwoorden heeft gegeven. Mocht nou blijken dat bepaalde thema’s veel spelen, kan een leerkracht altijd nog een klassikaal gesprek of themadag organiseren. Tijdens zo’n gesprek of dag kan je als leraar nog eens extra benoemen dat je er voor je leerlingen wilt zijn, dat ze altijd met je kunnen praten en dat je dan naar ze zal luisteren zonder meteen te oordelen. Zo kun je laten zien dat je ze wil helpen als ze problemen hebben. Een leraar kan ook, als hij sterke vermoedens heeft, een kind/jongere nog zelf persoonlijk aanspreken.

We vinden het wel echt belangrijk dat deze vragenlijsten afgenomen worden omdat er namelijk een groot verschil is tussen wat kinderen zelf zeggen dat ze meemaken, en dat wat hun leraar denkt dat de kinderen in zijn klas meemaken! Bij ons laatste onderzoek naar ingrijpende jeugdervaringen hebben we namelijk niet alleen aan kinderen gevraagd naar wat ze hebben meegemaakt, maar we hebben ook aan een aantal leraren gevraagd om in te schatten hoeveel kinderen in hun klas zo’n ingrijpende jeugdervaringen hebben meegemaakt. Wat bleek: Leraren dachten dat 3 kinderen bij hen in de klas één of meerdere ingrijpende jeugdervaringen hebben meegemaakt, terwijl dit in werkelijkheid ongeveer de helft van de klas is!! Dat zijn er dus veel meer dan wat leraren verwachten! 
Met zo’n vragenlijst weet een leraar dus veel beter wat er bij zijn leerlingen thuis allemaal gebeurd. 

Wil je meer weten over ons onderzoek naar ingrijpende jeugdervaringen? Het hele onderzoek, en een samenvatting (!) is hier te vinden.

"Ik vind het fijn als mijn leraar/mentor weet wat er bij mij thuis speelt, ook als dat iets vervelends is."

Wauw! Wat zijn we blij met de grote hoeveelheid reacties! Bedankt daarvoor! 80% van jullie geeft aan dat je het fijn vindt dat je leraar/mentor weet wat er bij je thuis speelt, ook als dat iets vervelends is. 

Sommigen van jullie gaven in de reacties wel aan dat je het belangrijk vindt dat je leraar/mentor dit niet zomaar doorvertelt aan anderen. Dit vinden wij uiteraard ook heel belangrijk, want je moet je leraar wel kunnen vertrouwen! Maar door zoiets te delen met je leraar kan hij/zij hier rekening mee houden en er voor je zijn. Misschien maak je je op school nog wel zorgen over wat er thuis aan de hand is, of had je door problemen thuis geen tijd om je huiswerk te maken of te leren voor een proefwerk. Heel fijn als je leraar/mentor dit dan weet, en zorgt dat je je huiswerk later in mag leveren, of je proefwerk opnieuw mag doen! 


Maar het kan ook fijn zijn om leuke dingen met je leraar/mentor te delen, zoals een leuke vakantie die je hebt gehad, een festival waar je bent geweest, of gewoon even de nieuwste aflevering van Game of Thrones bespreken. 


Maar uiteraard was niet iedereen het hiermee eens. Misschien hoor jij bij de 20% die het niet eens is met de stelling. Sommigen van jullie gaven aan dat je je leraar niet vertrouwd omdat je denkt dat ze je verhaal met anderen leraren gaan delen, of dat het hun niets aangaat. Het kan natuurlijk altijd zijn dat je niet zo’n goede band hebt met je leraar/mentor. Hopelijk is er dan wel iemand anders op jouw school of in jouw omgeving met wie je kunt praten, over zowel de leuke als de vervelende dingen thuis!