1. Home
  2. Vluchtelingenkinderen

Vluchtelingenkinderen

Een moment geduld a.u.b. uw gegevens worden opgehaald

Cathy, Nargis en Khalid over een belangrijke leerkracht

Voor de cursus Steun bieden aan vluchtelingenkinderen filmden wij een aantal jongvolwassenen over hun ervaringen op hun basisschool. Zij blijken allemaal minimaal één juf of meester te hebben gehad die voor hen het verschil heeft gemaakt. En waar ze nu nog warme herinneringen aan hebben.
In het onderstaande fragment vertellen Cathy, Nargis en Khalid over de manier waarop hun leerkracht steun bood bij het begrijpen van de Nederlandse tradities en rituelen. Steun is best klein en eenvoudig, maar heeft zoveel grote effecten!

Lara in de klas

"Ik ben leerkracht in een groep 7. Bij mij ik de klas zit een meisje dat mij speciaal raakt, Lara. 

Dat komt omdat haar situatie zo lijkt om de mijne. Lara’s moeder heeft namelijk een bipolaire stoornis. Zelf groeide ik op met een manisch-depressieve moeder: ze lag soms weken in bed en was de andere periodes heel druk en aanwezig. Die manische periodes vond ik eerlijk gezegd veel erger: dan maakte ze bijvoorbeeld met iedereen ruzie, ook op straat en in de buurt. Ik schaamde me kapot voor haar en wilde haar het liefst verbergen voor de hele wereld. Ik was blij dat ze er op school niets van wisten.

In eerste instantie liet ik Lara ook met rust en probeerde haar zo goed mogelijk te beschermen tegen vragen van andere kinderen. Maar op een dag zag ik mezelf weer voor me: in groep 7 en intens alleen met mijn geheim. Ik vroeg haar tijdens de pauze even binnen te blijven en vertelde dat ik weet dat haar moeder problemen heeft. En dat als zij wilde, ze daarover mocht praten. Ik vroeg hoe het eigenlijk met haar gaat en of ik misschien iets voor haar kan doen. Dat vond ze heel fijn. Ze heeft me wat verteld over haar thuis, heel verdrietig allemaal. En zei dat ze het fijn vindt om er af en toe over te praten, zonder de andere kinderen om zich heen.

We hebben afgesproken dat ze me laat weten als ze even wil praten. Dan maak ik tijd voor haar en hebben we het over thuis, en ook vaak over andere dingen. Gewoon over dingen die een meisje van die leeftijd bezighouden. 

Toch blij dat ik dit gedaan heb en niet teveel ben uitgegaan van hoe ik zelf vroeger was."  

Veronique over juf Sylvia

“Ik was net 6 jaar geworden en zat sinds twee weken in groep 3 bij juf Sylvia. Tijdens het speelkwartier moest ik samen met mijn broertje en zusje naar de kamer van de directeur komen. Daar zaten de directeur en twee mannen. Dat bleken politiemannen te zijn. Ze vertelden dat er brand bij ons thuis was geweest en dat er iets ergs was gebeurd met mijn moeder. Mijn broertje, zusje  en ik  werden door de politiemannen in de auto naar het huis van mijn tante gebracht. Daar was mijn vader en ook de zus en broers van mijn moeder waren er. Iedereen huilde.

Mijn tante vertelde dat mijn moeder dood was. Ik vond het heel raar dat mijn vader zo hard huilde en ik voelde me heel naar in dat huis vol met huilende mensen. Ik vroeg of ik alsjeblieft naar school mocht. Mijn tante heeft me ’s middags weer naar school gebracht.

Op school was alles nog precies zoals het was voordat het vreselijke nieuws kwam. Juffrouw Sylvia nam me op schoot en zei dat ik altijd bij haar mocht komen en als ik dat wilde op haar schoot mocht zitten. Dat was heel fijn. Ik weet niet meer of ik vaak bij haar op schoot heb gezeten, maar ik ging wel vaak even bij haar langs. Ook toen ik in groep 4 niet meer bij haar in de klas zet, ging ik af en toe even bij haar buurten. En op een bepaald moment was dit niet meer nodig.

Na al die jaren denk ik altijd nog met een warm gevoel aan deze leerkracht die me toen steunde met een aai over mijn hoofd en een paar armen om me heen. Dat gun ik andere kinderen die iets anders heel naars meemaken: dat zij een juf of een meester hebben die met iets kleins een groot verschil in hun leven kunnen maken.”