Letsel door kindermishandeling

De interactie tussen Jay, zijn moeder en vader lijkt gecontroleerd.

Ze vertellen weinig details.

Jay oogt gespannen, kijkt naar zijn schoenen, maakt zich klein.

Oude blauwe plekken zichtbaar onder shirtmouw.

Soms kleine inconsistenties (‘ochtend’ → snel gecorrigeerd naar ‘avond’).

Presentatie pas de volgende dag.

Het is belangrijk dat je een duidelijke medische reden noemt, dat je transparant bent en met respect voor autonomie. Een goede openingszin kan zijn: ‘Ik wil goed in beeld krijgen wat er aan de hand is. Soms kunnen er letsels zijn die je niet direct voelt of ziet. Daarom wil ik graag het hele lichaam nakijken — stap voor stap — zodat we niets missen.’

Antwoorden die minder goed zijn, zijn bijvoorbeeld: 

‘We gaan even overal kijken of er nog meer blauwe plekken zitten, dat hoort erbij.’ 

Dit antwoord is te direct. De focus op blauwe plekken kan defensief maken. 

‘Ik maak me zorgen, dan is extra onderzoek verplicht.’ 

Dit antwoord is te dwingend; ‘verplicht’ triggert weerstand. 

Voor top-teenonderzoek bij kinderen tussen de 12 en 15 jaar is toestemming van kind én ouders nodig (tenzij er sprake is van acute nood of ernstig nadeel bij uitstellen). Benoem dit ook, bijvoorbeeld zo:

‘Omdat je 14 bent, heb ik jouw toestemming nodig én die van u beiden als ouders. Jay, hoe klinkt dit voor jou?’  

‘Ik leg steeds uit wat ik doe. We doen het in stapjes, met zoveel mogelijk kleding aan. Jij mag altijd pauze vragen.’ 

‘Als je een deel van het onderzoek liever onder vier ogen doet, kan dat ook. Jij mag aangeven wat je prettig vindt.’ 

Dat er emoties spelen, is normaal en begrijpelijk. Het is goed om de emoties te erkennen waardoor de spanning kan afnemen en er ruimte ontstaat voor uitleg.

Voorbeelden van wat je kan zeggen zijn:  

Ik zie dat het u boos maakt. Of: U vindt dat niet prettig? En dan even een stilte laten vallen.  

‘Ik hoor dat u dit niet fijn vindt en dat het u zorgen baart. Laten we even rustig kijken wat u precies moeilijk vindt.’ 

Daarna:

‘Dit onderzoek doen we om zeker te weten dat we niets missen. Soms zitten er letsels die je niet meteen ziet.’ 

Deze boosheid gaat over in agressie tegen jou gericht. Geef rustig maar duidelijk aan dat je niet wilt dat hij zo praat. Zeg hem te gaan zitten en dat je een collega er bij haalt. Volg zo nodig het agressieprotocol.  

Voorbeelden van wat je kan zeggen zijn: 

‘Ik wil niet dat u op deze toon tegen mij praat. Het maakt dat ik mij onveilig voel. Kunnen we afspreken dat u rustig tegen mij praat.’ 

‘We gaan verder als we rustig kunnen praten.’

Als het gedrag niet stopt:

‘Ik stop nu het gesprek omdat ik me onveilig voel door uw houding en toon’. Of: ‘Ik vraag er nu een collega bij.’ 

Je gebruikt het agressieprotocol, roept collega’s/beveiliging op. 

Zodra er rust is:

‘Jay, ik zie dat dit veel is. Ik zorg dat er iemand bij je blijft. Jouw veiligheid staat voorop.’

Tegen ouders:

‘Ik praat hiernaast met u verder (of alleen met moeder).’